Naamgeving tennisklassementen

 
Veel tennisliefhebbers hebben zich wellicht reeds de vraag gesteld: "Waar komt toch die rare naamgeving van de tennisklassementen vandaan? Kon dat nu niet iets eenvoudiger?"
 
Om als tennisspeler een klassement toegewezen te krijgen, moet men deelnemen aan 4 officiële enkelwedstrijden (bv. in interclubverband, in een tornooi). Voldoet men niet aan deze voorwaarde dan krijgt de speler in kwestie de waarde NG (Niet Gerangschikt) toegewezen, hetgeen in waarde toch overeenkomt met een klassering C+30/4.
 
Onze huidige aanduiding van de klassementen vindt zijn oorsprong in de naamgeving van de tennisklassementen uit Frankrijk.
Het is eigenlijk de aanduiding van een handicap. Het gebruik van een  handicap wordt in bepaalde sporten nog toegepast, bv. golf, biljart.

In de golfsport is de handicap van een bepaalde speler mede bepalend voor het aantal slagen dat deze speler mag aftrekken van zijn werkelijke score op een hole, waardoor deze speler op het niveau en de score van een 0-handicap speler zou uitkomen. Een 0-handicap speler wordt geacht de hole of de baan aan par te kunnen spelen. Par is het aantal slagen dat een zeer goede golfspeler (0-handicap) nodig heeft om een bepaalde hole of baan uit te spelen. Par betekent spelen zonder fouten onder normale baan- en weersomstandigheden, waarbij twee slagen mogen worden gebruikt op de green. De par van een hole is afhankelijk van de lengte en de moeilijkheidsgraad van de betreffende hole.
Voor iedere hole is het aantal slagen (par) aangegeven op de scorecard.
De handicap van een speler is dus afhankelijk van zijn niveau; goede spelers hebben een lage handicap en mogen dus minder slagen van hun score aftrekken. Door deze berekening kunnen spelers van verschillend niveau toch samen een wedstrijd spelen en eenzelfde uitslag bereiken.

In de biljartsport wordt eveneens een handicap-systeem gehanteerd. Het handicap-systeem deelt elke discipline in in verschillende categorieën. Elke speler wordt in een bepaalde categorie ingedeeld. Als men nu een match speelt tegen een andere speler moet elke speler de punten van zijn categorie spelen. De speler welke er als eerste in slaagt het aantal punten van zijn categorie bijeen te spelen heeft de match gewonnen. Deze punten komen overeen met een bepaald gemiddelde; indien men meerdere matchen boven dit gemiddelde speelt promoveert men naar de volgende categorie.
 

In tennis is deze handicap-aanduiding in feite een waarde-aanduiding, een graad van sterkte, een plaats op een waardeladder, ... een ranking.
 
Men vertrekt vanuit een basisklassement met de waarde 0.
 
Is een speler nu een beetje sterker dan deze waarde, dan geldt als regel dat  deze speler in 2 spellen van de zes (één set), één punt (of 15-0) achterstand krijgt op de speler met het basisklassement 0. De handicap van een speler die een beetje sterker is dan het basisklassement 0, is dus -2/6.

• de min duidt op een achterstand;
• het cijfer twee verwijst naar de 2 spellen met 1punt (of 15-0) achterstand;
• het cijfer zes verwijst naar het aantal te spelen spellen (één set).

 
Is een speler nog wat sterker, dan krijgt hij in 4 spellen van de zes (één set), één punt (of 15-0) achter op de speler met basisklassement 0.

Zijn handicap t.o.v. een speler met het basisklassement 0 is dan -4/6.

• de min duidt op een achterstand;
• het cijfer vier verwijst naar de 4 spellen met 1punt (of 15-0) achterstand;
• het cijfer zes verwijst naar het aantal te spelen spellen (één set).

 
Een speler die in alle spellen één punt (of 15-0) achterstand toegewezen krijgt t.o.v. een speler met basisklassement 0, krijgt als handicap -15 (dit zou evengoed als -6/6 kunnen genoteerd worden).

• de min duidt op een achterstand;
• het cijfer vijftien verwijst naar de 6 spellen met 1punt (of 15-0) achterstand;

 
Nog sterkere spelers krijgen in bepaalde spellen 2 punten (of 30-0) achterstand t.o.v. een speler met het basisklassement 0.

Zo betekent -15/2 dat de sterkere speler in twee spellen van elke set, 2 punten (of 30-0) achterstand heeft en in de andere vier spellen, één punt (of 15-0) achterstand heeft t.o.v. een speler met het basisklassement 0.
 
Een speler met handicap -15/4 krijgt in vier spellen van elke set, 2 punten (of 30-0) achterstand en heeft in de andere twee spellen, één punt (of 15-0) achterstand t.o.v. een speler met het basisklassement 0.
 
Een speler die in alle zes spellen van iedere set 2 punten (of 30-0) achterstand krijgt tegenover een speler met het basisklassement 0, krijgt als handicap -30 toegewezen (in België wordt dit A genoemd; in Frankrijk wordt deze klassering nog steeds gehanteerd).

Voor spelers die minder sterk zijn dan het basisklassement 0, is de redenering dezelfde. Alleen wordt de waarde nu aangeduid met een plusteken.
 
Is een speler één waarde minder sterk dan de basiswaarde 0, dan geldt als regel dat  deze speler in 2 spellen van de zes (één set), één punt (of 15-0) voorsprong krijgt op de speler met het basisklassement 0. Zijn klassement wordt aldus aangeduid met +2/6.

• de plus duidt op een voorsprong;
• het cijfer twee verwijst naar de 2 spellen met 1punt (of 15-0) voorsprong;
• het cijfer zes verwijst naar het aantal te spelen spellen (één set).

 
Is een speler nog wat minder sterk, dan krijgt hij in 4 spellen van de zes (één set), één punt (of 15-0) voorsprong op de speler met basisklassement 0.
Zijn klassement t.o.v. een speler met het basisklassement 0 is dan +4/6.

• de plus duidt op een voorsprong;
• het cijfer vier verwijst naar de 4 spellen met 1punt (of 15-0) voorsprong;
• het cijfer zes verwijst naar het aantal te spelen spellen (één set).

 
Een speler die in alle spellen één punt (of 15-0) voorsprong toegewezen krijgt t.o.v. een speler met basisklassement 0, krijgt als handicap +15 (dit zou evengoed als +6/6 kunnen genoteerd worden).

• de plus duidt op een voorsprong;
• het cijfer vijftien verwijst naar de 6 spellen met 1punt (of 15-0) voorsprong;

 
Nog minder sterke spelers krijgen in bepaalde spellen 2 punten (of 30-0) voorsprong t.o.v. een speler met het basisklassement 0.

Zo betekent +15/2 dat de minder sterke speler in twee spellen van elke set, 2 punten (of 30-0) voorsprong heeft en in de andere vier spellen, één punt (of 15-0) voorsprong heeft t.o.v. een speler met het basisklassement 0.
 
Een speler met positieve handicap +15/4 krijgt in vier spellen van elke set, 2 punten (of 30-0) voorsprong en heeft in de andere twee spellen, één punt (of 15-0) voorsprong t.o.v. een speler met het basisklassement 0.
 
Een speler die in alle zes spellen van iedere set 2 punten (of 30-0) voorsprong krijgt tegenover een speler met het basisklassement 0, krijgt als waarde +30 toegewezen.
 
Krijgt een speler in twee spellen van elke set 3 punten (of 40-0) voorsprong en in de vier andere spellen van elke set, 2 punten (of 30-0) voorsprong tegenover een speler met het basisklassement 0, dan wordt een waarde toegekend van +30/2.
 
Een speler die in vier spellen van elke set 3 punten (of 40-0) voorsprong en in de twee andere spellen van elke set, 2 punten (of 30-0) voorsprong tegenover een speler met het basisklassement 0, dan wordt een waarde toegekend van +30/4.

In België heeft men deze waarden ingedeeld in reeksen.

• de A-reeks: -30
• de B-reeks: van -15/4 tot +4/6
• de C-reeks: vanaf +15 tot +30/4 of NG (NietGerangschikt).

 
De klassementswaarde krijgt aldus een volledige naamgeving in de aard van B-15/4, B+4/6, C+15/4, C+30/2, ...
 
Om een verdere indeling te kunnen maken bij de hoogste klassementen, krijgen alle spelers met als klassement A, B-15/4 en B-15/2 een rangnummer toegewezen.
Speler A met klassement B-15/2 - 50 staat aldus hoger op de waardeladder van de klassementen dan speler B met een klassement B-15/2 - 75.
 
Gezien er op een bepaald ogenblik een zo groot aantal spelers met een klassement B-15 waren en het verschil tussen een klassement B-15 en het klassement B-15/2 iets te groot bleek, werd er in 1999 beslist om een klassement B-15/1 toe te voegen aan de bestaande klassementen. Spelers met dit klassement leunen dichter aan bij een klassement B-15/2 dan aan een klassement B-15.